dlittleboy

Ngayong araw ng martes, ika-26 ng Pebrero taong kasalukuyan ay tiyak na hindi ko makakalimutan, nakakahiya mang aminin pero talagang kahiya hiya ako.

Unang klase ko ngayong araw ang asignaturang Filipino, bagamat hindi naman major subject ay nakawilihan ko na ring pasukan. ang masaklap pa rito ay ngayon pla ang araw nakatakda ang aming pag-awit. sobrang ninerbyos talaga ako kasi talagang hindi ako handa na umawit.(At wala naman talaga akong balak kumanta!!!) (Mahal kaya ang t.f. ko) pero napilitan pa rin ako kasi isa yun sa requirement para sa finals namin.

Kahit hiyang hiyang ako pinilit ko pa ring awitin ang kantang napili ko. dinala ko na lamang sa todo projection at puro explanation ang ginawa ko. hiyang hiya ako sa aking sarili, panu ba naman puro panglalait ang ginawa ko sa iba kong kaklase nung sila ang kumakanta. tuloy nung nabunot ung papel ko. aba tahimikan ang lahat at nag-aabang sa aking pag-awit. hehehe yun na yata ang tinatawag nila na "karma". isang nakikiyang araw ito ng aking buhay. hay!!! at sana'y di na maulit pa ito... at wala na talaga akong balak na ulitin pa.

Ikalawa naman ang araw na talagang di ko malilimutan, panu ba naman niyaya ko ang dalawa sa aking maraming kaibigan na sina Rachel at Jouna para magpunta sa amin at mag praktis ng sayaw na Reggae na ipapalabas namin sa susunod na Huwebes. todo handa talaga ako nun. nakakahiya kasi sa kanila kung bagoong at tuyo ang aabutan nila sa aming hapag. kaya't ayun napilitan tuloy akong humingi ng pera pambili ng ulam.(nauubos na nga pera namin eh!!!) at isa pa dun ay ang kwentuhan todo max na walang humpay ang aming mga bibig sa ka kukuwento ng mga bagay na wala namang kwenta, kasi para namang hindi kami araw-araw magkasama. samantalang halos araw-araw eh nagkikita kami eh, at nagtetext pa. hay uy talaga ang bonding na tinatawag. di ko lubos na maisip na sa simpleng bagay na iyon y napaligaya nila ako ng lubos. at walang anumang bagay ang hihigit pa sa ligayang naranasan naming magkakasama. sobrang ma mimiss ko talaga sila. hehehe sana maulit pa ulit yun kahit balak na ko na itransfer ng skul ng ate ko sa Davao.. huhuhu!!! kahit na mahirap eh pipilitin ko pa rin.. (Ang korny ko talagang tao noh!! walang tatapat pa sa kakornyhan na meron ako. kahit nga si Boy bawang ay walang binatbat sa bangis ng aking kamandag.